Marco Verticelli

Marco Verticelli
Marco Verticelli

5 Mart 2009 Perşembe

Dudakların Gücü

Bir kare, bir çerçeve köşeleri yok.
Bir daire, çocuğun elindeki balon eğrisiz.
Duvarlar var, panellerde orada yatıyor.
Palyoço orada insanları güldürsün diye ama ağlıyor.

Yağmur gökyüzünde bulutların altında yağıyor.
sokaklar bomboş yerler kupkuru rüzgar götürmüş onları
Güneş açıyor, plajlar insan dolu yerler sırılsıklam
Kum yok, deniz yok, balıklar ve okyanus yok kaybolmuş

Ne farkederki olsun, yok olsun isterse bu bu "Dünya"
Varlığı ne işe yarar insanlar mutsuz olduktan sonra
Karenin köşesi, Balonun eğrisi, dimdik duvarlar
Görmek istersen görürsün palyaçonun gülüşünü.

Yeri Islatan yağmurlar, dolu dolu sokaklar
plajlar, deniz, okyanus hepsi var olurlar
yanımda olup başını omuzuma koyduğunda
Hayat yeniden canlanır dudaklarım dudaklarında

Beklenen Aşk

Işın ışıl ışıl ışılladı gözlerim üzerinde kıpır kıpır
Gökyüzünden bulutların arasından süzüldü geldi
Üzerimi kapsayan bana sımsıkı sarılan
Dudaklarımı okşayan bir sevgili bir aşktı sanki
Ayaklarım yerden kesildi uçuyordum oraya
Işının hüzmettiği derinliğe uzaklara çok uzaklara
Edebiyatın duyguların yok olduğu Dünyamızdan
Edebiyatın duyguların yoğunlaştı oraya
Sevgiyi aşkı arıyorsan gel gel sende buraya
Aşkınım diyorsan beni seviyorsan
Birlikte olmaya
?!#+
..ne ..ders..in ...